X
تبلیغات
ورزش و سلامتی

ورزش و سلامتی

ورزشی-اجتماعی

آب درمانی


انواع ورزشهاى قابل اجرا در آب به قرار زیر است:

*راه رفتن و دویدن آهسته در آب: این 2 ورزش در آب داراى همان مزایاى راه رفتن و دویدن در خشکى هستند اما آسیبهاى کمترى در بر دارند. راه رفتن در آب مى تواند در حالى که آب تا کمر یا سینه رسیده باشد انجام شود.

*ایروبیک در آب : همانطور که گفتیم ، ایروبیک در آب شامل حرکاتى براى تقویت قلب و عروق است، حرکات ایروبیک ریتمیک و منظم هستند و مى توان حرکات را به مدت 20 دقیقه در آب اجرا کرد که مقاومت آب، تأثیر مثبت این حرکات را افزایش مى دهد.

*یوگا و حرکات نرمشى در آب: آب خود به عنوان ماده اى آرامش بخش شناخته شده است و حرکات آرام، آهسته و روان بخشى از یوگا در آب هستند.

 *حرکات کششى و انعطاف پذیرى : بهترین محیط براى تمرین و افزایش انعطاف پذیرى بدن آب است که شامل حرکات کششى و حرکاتى براى تمام بدن است.

*ورزشهایى براى تقویت و  تناسب  اندام :  شامل حرکاتى براى بالاتنه و  پایین تنه است که هر چند مقاومت آب

مى تواند تأثیر آنها را بسیار افزایش دهد اما گاهى با وسایل مخصوص اجرا مى شود تا این مقاومت هرچه بیشتر شود.

*دویدن آهسته و سریع در آب عمیق: در این ورزش، پا به کف استخر نمى رسد و حرکات دویدن در استخر عمیق اجرا مى شود. به همین منظور از کمربندها، کفشها و ابزارهاى مختلفى براى شناور ماندن استفاده مى شود.

*ورزشهایى در لبه استخر : دیوار استخر بهترین وسیله براى نگهداشتن بدن در حال انجام حرکات است و خود به عنوان یک وسیله براى انجام حرکات به کار مى رود.

*کشش: حرکات کششى آهسته در میان حرکات ورزشى پر تحرک انجام مى گیرد و موجب استراحت و بازگشت عضلات به حالت عادى شده، از دردناک شدن و کوفتگى بدن جلوگیرى مى کند.
+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم فروردین 1391ساعت 14:55  توسط   | 

آب درمانی

  تمرینات آب درمانی(1)

آب درمانی

تاریخچه آب درمانی:

معالجه و مداوا با آب ، از قرنها پیش به عنوان یك شیوه پذیرفته شده علمی در پزشكی به كار گرفته می شود ودر میان مردم بصورت تجربی و با استفاده از آبهای معدنی رواج داشته است. درمان با آب در یونان وروم باستان و چین سابقه ای طولانی دارد. از قرن 18 استفاده از آب در پزشكی رواج یافت و اصطلاح "هیدروتراپی" متداول گشت ودر قرن 19 اولین مطب آب درمانی  در اروپا گشایش یافت. در قرن بیستم خواص آب و مداوا توسط آب گرم و سرد اثبات شد. نتایج تحقیقات نشان می داد ، آب وسیله ای بسیار مؤثر و قطعی در بهبود برخی بیماریها یا تخفیف و حتی ریشه كن كردن دردهای عضلانی و مفاصل ، مداوای نارسائیهای جسمی، سرعت بخشیدن به كاهش طول دوران نقاهت ناشی از صدمات استخوانی ، تقویت عضلات، به كار گیری عضلات غیر فعال، تسریع گردش خون در عروق و حتی تسكین بیماران روحی و روانی و... می باشد.

هیدروتراپی اغلب به شیوه ای از معالجه گفته می شود كه در آن اجرای حركات و نرمشهای خاص در آب مورد نظر باشد. اساس این نوع معالجه سبك شدن بدن هنگام غوطه وری در آب است و به همین دلیل است كه بیمار قادر است با صرف نیروی كمتر عضلات و اندامهای خود را به حركت در آورد

هید روتراپی:  قبل از این گفته می شد که هرگونه معالجه و مداوا به كمك آب را می توان هیدروتراپی دانست.

ولی امروزه اعتقاد بر این است:  هیدروتراپی اغلب به شیوه ای از معالجه گفته می شود كه در آن اجرای حركات و نرمشهای خاص در آب مورد نظر باشد. اساس این نوع معالجه سبك شدن بدن هنگام غوطه وری در آب است و به همین دلیل است كه بیمار قادر است با صرف نیروی كمتر عضلات و اندامهای خود را به حركت در آورد و همچنین  چون فشار بدن روی مفاصل كاهش می یابد در اجرای حركات نیز درد كمتری احساس می شود. علاوه بر اینكه آب با خاصیت نشاط انگیزی و فرح بخشی كه دارد ، شوق لازم برای تمرین تكرار و اجرای حركات را ایجاد می کند.

 هیدروتراپی 2 نوع است: 1-  هیدروتراپی عمومی 2-  هیدروتراپی عضوی

در هیدروتراپی عمومی : به طور معمول تمام بدن ( به جز سر و گردن ) بیمار در آب قرار می گیرد.

در هیدروتراپی عضوی: فقط همان عضوی كه دچار ضایعه شده است در آب قرار می گیرد.

در هیدروتراپی ، یك قسمت یا تمام بدن (بستگی به مورد دارد) به دفعات گرم و سرد می شود با این كار گردش خون در عروق تسهیل می گردد. هیدروتراپی به روشهای مختلفی اجرا می شود. درهیدروتراپی به كمك دوش از سوراخهای ریز آن آب با فشار به اعضاء و اندامها برخورد می کند و باعث تحریك اعصاب ، حركات عضلات و تسهیل جریان خون در عروق می شود.

چندین تمرین برای دردهای مفصلی و عضلانی دراستخر

تمرین (1)

تمرینات آب درمانی11

این حركت در محل كم عمق استخر در جایی كه آب تا ناحیه سینه قرار دارد،انجام شود. حركات با تكیه دادن بدن به دیوار استخر آغاز می شود و همزمان با راه رفتن موزون در آب دستها حول محور شانه از عقب به حركت در می آید.(شكل 1)

تمرین(2)

تمرینات آب درمانی10

شخص در حالی كه یك پای خود را ثابت نگه می دارد ، پای دیگر را به اندازه نیم متر به جلو می برد و سپس به حالت اول خود باز می گرداند. (شكل 2)

تمرین(3)

تمرینات آب درمانی9

شخص در حالی كه یك پای خود را ثابت نگه می دارد، پای دیگر را به اندازه نیم متر به عقب می برد و سپس به حالت اول خود باز می گرداند. (شكل 3)

تمرین(4)

تمرینات آب درمانی8

شخص در حالت ایستاده دو دست را بر دیوار استخر تكیه داده ، سپس یك پا را از عقب به اندازه یك زاویه 90 درجه بالا می آورد. در این حالت پا بعد ازطی یک نیم دایره به حالت اول برمی گردد. (شكل 4)

تمرین(5)

تمرینات آب درمانی7

شخص با حالت ایستاده دو دست را بر دیواره استخر تكیه داده سپس یك پا را از ناحیه زانو خم كرده و به طرف بالا می آورد و سپس در همان حال آن را صاف می كند و به جای اول خود باز می گرداند و همین عمل را با پای دیگر نیز انجام می دهد. (شكل 5)

تمرین (6)

تمرینات آب درمانی6

شخص در محل كم عمق استخر قرار می گیرد و در حالی كه یك پا ثابت می ماند پای دیگر از زانو خم شده و بعد از تشكیل یك زاویه قائمه مجددا" راست شود و به جای اول خود بازمی گردد و همین عمل در مورد پای دیگر نیز انجام می شود. (شكل 6)

تمرین(7)

تمرینات آب درمانی5

شخص در محل كم عمق استخر یك دست را بر دیوار استخر تكیه داده و دست دیگر را در امتداد آن معلق روی آب قرار می دهد و حركت پا به گونه ای است كه یك پا ثابت می ماند و پای دیگر بدون خم شدن زانو در جهت طرفین بدن باز و بسته می شود.این حركت برای پای دیگر نیز در جهت مخالف باید انجام  شود. (شكل 7)

تمرین (8)

تمرینات آب درمانی4

شخص در حالی كه با دستهای باز لبه استخر را در اختیار دارد ، خود را به دیواراستخر می چسباند و یك پای خود را از زانو به طرف بالا خم می كند و سپس در حالی كه پا را رفته رفته باز می نماید ، با پیمودن یك نیم دایره دوباره به حالت اولیه خود باز می گرداند .این حركت به همین شكل برای پای دیگر نیز انجام می شود.(شكل 8)

تمرین (9)

تمرینات آب درمانی3

شخص از پشت به دیوار استخر می چسبد و با دستهای باز لبه استخر را می گیرد. سپس زانو را در حالت بالا كشیدن به سمت چپ بدن خم می كند، آنگاه با یك چرخش دایره وار آن را به حالت اول خود باز می گرداند همین كار را برای پای دیگر نیز انجام می شود. (شكل 9)

تمرین (10)

تمرینات آب درمانی2

شخص در حالتی كه دو دست را به دیواره استخر تكیه می دهد، یك پا را ثابت نگه داشته و پای دیگر را به اندازه ای از جلو به بالا خم می كند كه با تنه خود یك زاویه 90 درجه درست كند.آنگاه در حالیكه پا را در جهت طرفین بدن به چرخش در آورد به حال اول خود باز  می گرداند و با پای دیگر همین كار را انجام می دهد. (شكل 10)

تمرین (11)

تمرینات آب درمانی1

در این حركت شخص دستها خود را به صورت باز به لبه استخر می گیرد و یك پای خود را ثابت روی زمین نگه می دارد، آنگاه پای دیگر را بدون خم شدن زانو به دور پای ثابت به چپ و راست به حركت در می آورد. (شكل 11)

تمرین (12)

تمرینات آب درمانی16

شخص در كنار دیواراستخرمی ایستد و دستهای خود را به لبه استخر می گیرد ، سپس زانو را به بالا خم می كند و یك بار از سمت راست و بار دیگراز سمت چپ به حالت اول باز می گرداند.این كار باید در دفعات پی در پی وبه كرات انجام گیرد. (شكل 12)

تمرین (13)

تمرینات آب درمانی15

شخص از پشت به دیواره استخر با دو دست باز بر روی آبریز استخر تكیه داده و هر دو پا را از زانو خم كرده و به سمت بالا می آورد و به جای خود باز می گرداند در این حالت باسن و پشت شخص باید با بدنه استخر تماس داشته باشد. (شكل 13)

تمرین (14)

تمرینات آب درمانی14

شخص در نقطه ای از استخر قرار می گیرد كه آب تا زیر سینه او باشد وسپس دو دست را بالا برده در حالی كه بدن ثابت است ، دستها را حول محور شانه از عقب به جلو به چرخش در می آورد و این كار به همین ترتیب ادامه می یابد. (شكل 14)

تمرین (15)

تمرینات آب درمانی13

در حالی كه شخص با هر2 دست بدنه استخر را در اختیار دارد ، زانوهای خود را خم كرده و پنجه دو پا را بالا می آورد و روی دیوار استخر قرار می دهد ، سپس در حالی كه دستها ثابت می ماند زانو ها را به دفعات خم و راست می كند.(شكل 15)

تمرین (16)

تمرینات آب درمانی12

در این حركت شخص بوسیله 2 حلقه نجات خود را روی آب شنا ور نگه می دارد ، سپس زانوهای خود را به بالا خم كرده و به چپ و راست به چرخش در می آورد. (شكل16)


+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم فروردین 1391ساعت 14:27  توسط   | 

یکی از رشته های آبی(پاراسل)

معرفی رشته مهیج پاراسل..

پاراسل را هم می شود در گروه ورزشهای آبی قرار دارد و هم در گروه ورزشهای هوایی. 
پاراسل نقطه مشترک ورزشهای آبی و ورزشهای هوایی می باشد . پاراسل چتری می باشد که بوسیله قایق موتوری و طناب مخصوص ، آنرا بر فراز آب های آرام می کشند. پس از پیشروی قایق ، فرد مستقر در زیر چتر ، به هوا برخاسته و با توجه به مقدار طناب ، در هوا و در انتهای قایق ، به حرکت درآمده و در آسمان شناور می گردد .

مجموعه پاراسل از :
1) دستگاه وینچ
2) چتری گردمانند
3) طناب مخصوص
4) جلیقه نجات شنا
5) قایق موتوری مخصوص
6) جلیقه مخصوص پاراسل
تشکیل می گردد .

انسان ابتدا جلیقه نجات شنا را پوشیده و سپس در جلیقه پاراسل ، که فقط از چند کمربند تشکیل شده است ، قرار می گیرد . در قایق موتوری نیز ، دستگاهی مخصوص به نام وینچ بمنظور کنترول مقدار طناب نصب می شود .

دستگاه وینچ در گذشته توسط عاشقان پرواز ، مختص اینگونه عملیاتها طراحی و ابداء شده است. در بخشهای آینده ، انواع و موارد استفاده دستگاه وینچ را معرفی خواهیم کرد . پس از نصب بندهای حاصله از چتر پاراسل به جلیثقه مخصوص پاراسل ، شخص به حالت کشیدگی کامل پاها ، بر کف انتهای قایق مینشید. ضمن اینکه فرد همچنان در جلیثقه پاراسل بر کف قایق نشسته ، با حرکت تدریجی آرام قایق ، چتر پاراسل به هوا برخاسته و بر بالای انتهای قایق قرار می گیرد .

هنگامی که سرعت قایق به سرعت مورد نیاز رسید ، ناخدای قایق که در رشته پاراسل و همچنین استفاده از دستگاه وینچ ، نیز دارای تجربه و تبحر کافی است ، با مورد توجه قرار دادن ، تعادل لازم سرعت رها سازی طناب دستگاه وینچ با سرعت قایق ، به آرامی اقدام به رها سازی طناب و در نتیجه فاصله گرفتن چتر پاراسل و فرد آویزان در زیر آن ، از کف قایق می گردد . لازم به تذکر است در رودخانه هایی با جریان آبهای تند و خروشان ، بعلت وجود خطرهای غرق شدگی گوناگون و عدم تعادل قایق ، انجام عملیاتهای ورزشی پاراسل ممنوع می باشد . بطور کل بهترین مکان ها برای این ورزش زیبا ، دریاچه سدها میباشد .
به جرأت میتوان گفت استان خوزستان در جنوب کشور و شهر سلمان شهر در شمال کشور ، بعلت گرمای هوا و وجود نعمت گستردگی دریاچه های مصنوعی پشت سدها ، از مناسبترین مکانها در آسیا برای توسعه این ورزش متهورانه آبی _ هوایی بوده و الخصوص می تواند نقش بسزایی را نیز در راه جذب گردشگر خارجی ایفا نماید .

منبع:blueskyalborz.ir

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم فروردین 1391ساعت 14:14  توسط   | 

سن وروش آموزش


سن شروع آموزش شنا
همیشه  این سوال از طرف والدینی كه علاقه مند هستند فرزندشان شنا یاد بگیردعنوان می شود ، كه چه موقع باید آموزش شنا را شروع كرد .
زمان مناسب برای آموزش شنا ، سن 7 یا 8 سالگی می باشد. علمای تربیت بدنی و متخصصین آموزش شنا ، سن شش سالگی را برای آموزش انتخاب كرده اند.

وضع مطلوب اینست كه از سنین پایین بچه آموزش را شروع نماید ولی در سنین پایین شنا را به صورت فنی یاد نمیگیرد. زیرا قدرت درك بعضی از حركات را ندارد و هماهنگی لازم جهت یك مهارت به سختی ( هماهنگی دست و پای كرال سینه ) انجام می پذیرد. شنا برای كودكان زیر سه سال فقط به صورت شنای به اصطلاح سگی است كه كودك سر را بیرون از آب نگه داشته و شنا می كند.
شنای بچه ها
شنا در نوزادان موجب افزایش هوش ، تمركز حواس، هوشیاری و پیشرفت در روابط اجتماعی آینده آنها می شود. شنا هم از نظر حسی و هم از نظر فیزیكی تأثیر مثبت بر روح و روان نوزادان می گذارد.

نوزادانی كه در ماه های اولیه زندگی یعنی حدود 6 تا 10 ماهگی شنا می كنند ، احساس امنیت و آسایش و آرامش بیشتری دارند. بچه ها به علت كم بودن جاذبه  آب ، آزادی عمل بیشتری بدست می آورند. برای آموزش شنا ، والدین نیز می توانند در كنار آنها شنا كرده و لذت آموزش را درك كنند. به یاد داشته باشید آموزش شنای كودكان باید تحت نظارت مربی های مخصوص صورت بگیرد.

در ابتدا كودك خود را با زور و اجبار داخل آب نكنید، بلكه به او فرصت دهید ، با آب آشنایی بیشتری پیدا كند! بسیاری از بچه ها قبل از آنكه بتوانند راه بروند قادر به شنا كردن هستند. شنا باعث تقویت ماهیچه ها و افزایش حجم ریه می شود .
به علاوه الگوی خواب شبانه كودكانی كه شنا می كنند ، بسیار منظم می شود.اولین چیزی كه بعد از مدتی شنا می توانید در كودك خود مشاهده كنید، اعتماد به نفس و احساس استقلالی است كه در او رشد یافته است.
بچه های 6 تا 10 ماهه ، قادر هستند در زیر آب به مدت 5 دقیقه شنا كنند و نفس خود را نگاهدارند.


روش تدریس شنا
سازمان یك درس شنا

برای اینكه هنگام تدریس شنا موقعیت خوبی داشته باشید، ضروری است به مراحل سنی توجه داشته باشیم. مربی باید تلاش نماید در صورت امكان كلاس را به وضع ایده آل در آورد . برای رسیدن به این اهداف رعایت موارد زیر ضروری است :

الف: توجه به تعداد شاگردان كلاس شنا
بر طبق اصول ایمنی نباید تعداد افراد كلاس از 15- 10 نفر بیشتر باشد. با در نظر گرفتن این ویژگی است كه مربی می تواند با یكایك شاگردان كار و تمرین نماید و اشتباهات فردی را اصلاح و ترمیم نماید.

ب: محل تمرینات
توجه به سرپوشیده بودن یا نبودن استخر از نكاتی است كه باید به آن توجه شود. عمق آب در مورد مبتدی ها نباید از حدود سینه تجاوز نماید.
برای آموزش شنا بهتر است كه قسمت عرضی انتهای استخر مجهز به پله باشد و در صورت نبودن پله از پله های متحرك آهنی استفاده شود و با این عمل می توانیم محل ورود وخروج به استخر را برای مبتدیان آسان نماییم.

 

در اولین تمرین های شنای زیر آبی ، مبتدی فشار آب را روی بدن خود به خوبی احساس می كند، اما به تدریج و در اثر عادت این ناراحتی قابل تحمل می گردد. ولی غواصی در عمق 10 متر و پایین تر از آن در واقع مشكل است، زیرا در این عمق ها فشار آب به راستی محسوس خواهد بود.

شناگر صدای سوت در گوش های خود  و در پرده گوش درد تقریباً غیر قابل تحملی احساس می كند.  پس توصیه می كنیم :

وقتی به اعماق آب می روید ، نفس را فقط از سوراخ های بینی خارج سازید.

وقتی شما به شنای زیر آبی عادت كردید، و در آن تمرین كافی داشتید، می توانید به سرگرمی های لذت بخشی كه امكان آنها در زیر آب است بپردازید.

 بر حسب طاقت بدنی ، تمرین ، و حجم قفسه سینه تان ، شما مدت كم یا زیادی در زیر آب خواهید ماند. اما مطلب مهم این است كه اگر شما با یك نفس عمیق به زیر آب بروید، و زمان نفس گیری شما را اندازه گیری كنند، مدت آن خیلی كمتر از موقعی خواهد بود كه در حدود یك دقیقه و یا بیشتر در خارج از آب به طور مرتب چند نفس عمیق و طولانی بكشید، و سپس به زیر آب بروید. پس توصیه می كنیم ، برای اینكه بتوانید مدتی را زیر آب بمانید، در خارج از آب چند بار پشت سر هم ( پی در پی ) نفس عمیق بكشید، و بالاخره بعد از یك تنفس عمیق و طولانی به زیر آب بروید.

شاید شما قبل از رفتن به زیر آب ، در اثر نفس های پی در پی احساس گیجی بكنید، از این بابت ناراحت نشوید، زیرا علت این امر ازدیاد اكسیژن در خون شماست ، كه به طور طبیعی بعد از چند ثانیه ماندن در زیر آب رفع می گردد. شما قطعاً در اولین تمرین نمی توانید بیش از 30 ثانیه در زیر آب بمانید، ولی دراثر تمرینات متوالی ، حداكثر نفس گیری شما به 1 الی 2 دقیقه خواهد رسید.

ج:درجه حرارت آب وهوا
مدت توقف در آب به مقدار درجه حرارت آب و هوا بستگی دارد . برنامه ی  آموزشی هنگامی  می تواند موفقیت آمیز  باشد كه كارآموزان در آب احساس  آرامش  نمایند . مثلاً سرد بودن آب باعث لرزش كارآموزان شناگر شده و این امر به نوبه ی خود  در بازده ی كلاس اثر منفی خواهد داشت . در ضمن كودكان و نوجوانان از نظر تطبیق و هماهنگی گردش خون نسبت به بزرگسالان با اشكالاتی مواجه هستند . درجه ی حرارت آب  برای بزرگسالان باید 27- 25 درجه و برای كودكان 30-28 درجه باشد . بنابراین تعلیم شنا برای مبتدیان در استخر سرپوشیده مناسب تر از استخر رو باز است ، برای توفیق بیشتر در مراحل آموزشی لازم است به محض اینكه  مبتدیان  احساس سرما و لرزش و عدم علاقه مندی از خود نشان دادند به سرعت كلاس را تعطیل كنند .

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم فروردین 1391ساعت 14:3  توسط   | 

انواع شنا


ورزش شنا را به صورت های گوناگون انجام می دهند. بعضی از انواع شناها عبارتند از :

شنای كرال:

  •  شنای کرال پشت
  • شنای کرال سینه (Front Crawl )
    كلمه كرال از فعل انگلیسیTo Crawl مشتق شده كه به معنی خزیدن است . زیرا انسان به وسیله ی این  شنا در آب می خزد و پیش می رود.

    كسی به درستی نمی داند كه اولین بار این شنا در كدام كشور معمول شده است ، ولی شواهد  و قوانین نشان می دهد كه به احتمال زیاد این شنا در مصر ابداع شده است .
    اما مسلم این است كه در سال1700 در استرالیا این شنا به وسیله ی الك ویكمن معمول شد ، و سپس  به آمریكا  و اروپا راه یافت ، و بالاخره یكی از مهمترین بازی ها در مسابقه های المپیك را تشكیل داد ، و برای اولین بار یك آمریكایی به نام چارلز دانیلز به سال 1908 در رشته ی شنای بازی های المپیك شركت كرد و با شنای كرال مسافت 100 متر را در 60 ثانیه و سه پنجم  طی كرد و برنده شد .
    شنای كرال امروزه بیش از هر شنای دیگر طرفدار دارد و بیشتر شناگرها با آن آشنایی دارند .

 شنای قورباغه(BREAST STROKE):

شنای قورباغه یكی ازچهارنوع شنای اصلی است كه مسابقات آن رسما برگزار می شود و در عین حال این شنا علاقه مندان بسیاری دارد، زیرا احتیاج كمتری به صرف انرژی نسبت به شنای كرال سینه دارد. یادگیریش آسان است. این شنا برای مسافت های طولانی مناسب است، علاوه بر این ، شنای قورباغه هم جهت شنا كردن در دریا وهم در موقع نجات غریق مفید است . كندترین نوع شنا بین چهارنوع شنای اصلی است.

بدلیل شباهت حرکت پاها به حرکت پای قورباغه در این شنا،  این نوع شنا را بعضی از مربیان " قورباغه" نام گذاشته اند.

شنای پروانه :

شنای پروانه دومین شنا از نظر سرعت دربین چهارنوع شنای اصلی می باشد. این شنا درسال های 1930 از تحول شنای قورباغه سنتی بوجود آمد . در سال 1956این شنا به طور رسمی وارد مسابقات المپیك شد. اولین مرحله  تحول شنای قورباغه  ابداع مرحله  خروج دست از آب بود كه بطور چشمگیری سرعت شناگر را از طریق كاهش نیروهای مقاوم ،  بدون نقص قوانین شنای آن زمان، افزایش داد. بلافاصله پس از آن ، شیوه  پا زدن دلفین كه ماهی با هوش دریاهاست ابداع شد، كه درآن هر دو پا به جای حركت در صفحه افقی درشنای قورباغه در صفحه عمودی و به طور همزمان حركت می كردند كه این روش ، خود سهم زیادی در كسب سرعت بیشتر نسبت به شنای قورباغه داشت.

شنای استقامت :

پیمودن مسافت های طولانی در آب به كمك انواع شناها را، شنای استقامت می گویند. این نوع شنا به طور معمول در آب های آزاد صورت می گیرد. اما ، در استخر هم می توان شنای استقامت كرد.


شنای زیر آبی:
از انواع شناهاست كه به منظور نجات غریق و یا یافتن چیزی در زیر آب مورد استفاده قرار می گیرد. در شنای زیر آبی به طور معمول از شنای قورباغه یا شنای پهلو استفاده می كنند.

شیرجه:
شیرجه از رشته های مهم و زیبای ورزش است. به طور كلی ، شیرجه یا از سكو انجام می شود یا از تخته فنری.

واترپولو:
واترپولو از انواع بازی های آبی است كه در استخر بین دو تیم برگزار می شود. بازیكنان هر تیم باید كوشش كنند، توپی را با شنا و پاس دادن به یكدیگر پیش ببرند و آن را وارد دروازه حریف كنند.

نجات غریق:
یك سلسله كارهایی را كه باید به شیوه ای فنی و علمی انجام شود تا غریق از مرگ نجات یابد، نجات غریق می گویند. برای یادگرفتن اصول نجات غریق باید در كلاس های مخصوصی شركت كرد تا نشان ویژه آن را به دست آورد. عملیات نجات غریق ، شامل مراحل مختلفی همچون : گرفتن غریق از آب ، اجرای تنفس مصنوعی ... است .

 
+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم فروردین 1391ساعت 14:1  توسط   | 

واتر پلو

آشنایی با واترپلو

واترپلوی مردان از جمله اولین ورزش های تیمی معرفی شده در بازی های جدید المپیک در سال ۱۹۰۰ بوده است. اکنون واترپلو در بسیاری از کشورها مورد استقبال واقع شده است؛ علی الخصوص در اروپا (مشخصاً در مجارستان، یونان، ایتالیا، روسیه و یوگسلاوی سابق)، ایالات متحده، کانادا و استرالیا. این بازی در حال حاضر شامل تیم هائی متشکل از هفت بازیکن (و حداکثر تا شش نفر ذخیره) به همراه توپ واترپلو که به اندازهٔ توپ فوتبال می باشد که به دلیل دارا بودن خاصیت ضد آبی از نایلون ساخته شده است. 

قواین واترپلو در قرن نوزدهم در بریتانیای کبیر توسط ویلیام ویلسون توسعه یافت. بازی جدید چیزی شبیه به فوتبال آمریکائی بود که در رودخانه ها و دریاچه ها و دریاچه های انگلستان و اسکاتلند، با توپی که از لاستیک هندی ساخته شده بود، انجام می شد. این ”راگبی آبی“ به تدریج و براساس تلفظ کلمهٔ ”پولو“ در زبان بالتی به معنای توپ، ”واترپلو“ نامیده شد.

بازی اولیه خشونت فیزیکی، کشتی و نگه داشتن بازیکن حریف را در زیر آب، جهت بازپس گیری توپ، مجاز می شمرد، دروازه بان بیرون از منطقهٔ بازی می ایستاد و با پریدن در آب و بر روی هر حریفی که قصد گل زدن به واسطهٔ قرار دادن توپ در سطح تعیین شد داشت، از دروازه دفاع می نمود.

این بازی تا دهه ۱۹۸۰ به تدریج پیشرفت کرد تا جائی که شامل بازی سریع تیمی با یک توپ بود و بر شنا کردن، پاس دادن و گل زدن از طریق شوت کردن داخل یک دروازهٔ توری تأکید می نمود. تنها هنگامی می شد جهت به دست آوردن توپ از بازیکن حریف تلاش نمود که او توپ را نگه داشته باشد البته نمی توان او را زیر آب برد. در سال ۱۸۸۸ لیگ واترپولی لندن جهت حل مشکل گوناگونی در قوانین منطقه ای تأسیس شد و مجموعه قوانینی تصویب نمود تا رقابت تیمی را ممکن ساخته و پایهٔ بازی کنونی را شکل دهد. اولین دورهٔ بازی های واترپلو با قهرمانی انگلیس در سال ۱۸۸۸ صورت پذیرفت. در سال ۱۸۹۰ اولین بازی بین المللی واترپلو انجام شد و اسکاتلند چهار بر صفر انگلستان را شکست داد

این بازی بین سال های ۱۸۹۰ و ۱۹۰۰ در اروپا با رقابت تیم ها در آلمان، اتریش، فرانسه، بلژیک، مجارستان و ایتالیا که از قوانین بریتانیائی استفاده می کردند، گسترش یافت. بازی متفاوتی در ایالات متحده انجام می شد که همراه با بازی خشونت آمیز نگه داشتن، زیر آبی رفتن و محکم در دست نگه داشتن یک توپ رم و نیمه باد که می شد آن را در زیر آب نگه داشت، انجام می شد. در نتیجه تیم های اروپائی در مسابقات قهرمانی المپیک ۱۹۰۴ در ”سن لوئیس“ رقابت ننمودند. تا سال ۱۹۱۴ اکثر تیم های آمریکائی قبول کردند از قوانین بین المللی پیروی کنند. در سال ۱۹۲۹ یک کمیتهٔ بین المللی واترپلو متشکل از نمایندگان بریتانای کبیر و فدراسیون بین المللی شنای آماتور (فینا) شکل گرفت. قوانین برای بازی های بین المللی پیشرفت یافتند و در سال ۱۹۳۰ به اجرا گذاشته شدند. از آن پس فینا ساختار اکم بر این بازی بوده است. در گذر سال ها هم تغییرات تکنیکی و هم تغییرات قانونی بر مشخصه های این بازی تأثیر گذاشت. در سال ۱۹۲۸ مربی مجار واترپلو ”بلاکمجدی“، پس هوائی یا پاس خشک را ابداع نمود

تکنیکی که در آن بازیکن توپ را مستقیماً از راه هوا به بازیکن دیگر می فرستد، یعنی او توپ را بدون برخورد با آب دریافت می کند. پیش از آن بازیکنان می گذاشتند ابتدا توپ در آب بیافتد و سپس آن را بر می داشتند اما پاس خشک این بازی خشن را پویاتر نمود و باعث برتری مجارستان در واترپلو برای بیش از شصت سال شد. در سال ۱۹۳۶ ”جیمزآر. اسمیت“ مربی واترپلوی کالیفرنیا و نویسنهٔ کتب متعددی دربارهٔ علم مکانیک واترپلو، توپ واترپلوئی از جنس پوششی از الیاف لاستیکی روی یک محفظهٔ بادکردنی ابداع نمود که موجب بهبود در اجرای عمل شد. توپ چرمی قبلی، آب جذب می کرد و در حین بازی سنگین تر می شد. در سال ۱۹۴۹ تغییرات قوانین اجازه داد بازی بدون وقفه پس از سوت داور به دلیل یک خطای معمولی ادامه پیدا کند و سرعت بازی بالا برود. در دههٔ ۱۹۷۰ خطای اخراج، جایگزین سیستم امتیازی برای خطاهای سنگین شد. بازیکنان خاطی به یک دقیقه اخراج مجازات می شدند و تیم شان مجبور بود با بازیکنان کمتری بازی کند. حق مالکیت توپ محدود به ۴۵ ثانیه قبل از تلاش برای به ثمر رساندن گل می شد. از آن پس، زمان مجازات ها و مالکیت کاهش یافت. شوت مستقیم به سمت دروازه از خط هفت متر پس از اعلام یک پرتاپ آزاد در سال ۱۹۹۴ مجاز گردید و در سال ۲۰۰۵ به پرتاپ پنج متر تغییر یافت.

در سال 1869 يک توپ هندي از جنس پلاستيک با توپي که از معده خوک درست شده بود تعويض شد . يک سال بعد انجمن شناي لندن قوانين فوتبال را به نحوي گسترش داد تا بتوان در استخر شنا از آن استفاده کرد  . 

اولين بازي رسمي واترپلو در لندن در مکاني به نام Cristal Place Pluge انجام شد . به زودي بازي ها به درجه اي رسيدند که قابليت تماشا کردن را داشته باشند. پاس دادن ،‌ ضربه زدن به توپ و دريپل کردن به طور جدي تمرين مي شد . همه بازيکنان توجه خود را به اين موضوع معطوف مي کردند که وظيفه دارند ( بدون در نظر گرفتن موقعيتشان در زمين ) گلي را به ثمر برسانند . 

سال 1880 در اسکاتلند ، براي سرعت بخشيدن به بازي دستورالعمل هاي قوانين حمله يا ضربه مجاز نيز تغيير يافت .

بازي از شيوة راگبي به شيوه فوتبالي تغيير پيدا کرد . 

مکان به ثمر رسيدن گل به صورت يک دروازه به طول 3 پا و با عرض 10 پا تغيير کرد و امتياز هر گل براساس عبور کردن توپ از اين محوطه سنجيده مي شد . توپ کوچک واترپلو به توپ هم اندازه توپ فوتبال تغيير يافت . 

بازيکنان فقط زماني که مالک توپ بودند مي توانستند تکل کنند و در يک زمان هر بازيکن فقط توپ را مي توانست با يک دست بگيرد ،‌ مدتي بعد از 1880 قوانين اسکاتلندي در بريتانياي کبير نيز اعمال شد . 

1888 ايالات متعهده امريکا ديگر کشوري بود که ورزش واترپلو را آغاز کرد . 

به دليل آنکه استخرهاي موجود در امريکا ابعاد کوچک تري نسبت به استخرهايي که در آن واترپلو بازي مي شد داشتند بازيکنان بعد از آموختن قوانين جديد انگليسي به بازي با قوانين مخصوص به خودشان پرداختند . 

واترپلو در سال 1889 در مجارستان ،‌ 1890 بلژيک و استراليا،‌ 1894 آلمان و 1895 در فرانسه گسترش يافت . ورزش واترپلو به بازي هاي المپيک 1900 که در پاريس برگزار شد اضافه گشت و در مسابقه فينال. انگليس – بلژيک را با نتيجه 7 بر 2 مغلوب خود ساخت و فرانسه نيز در مکان سوم ايستاد . 

در مسابقات لويس سال 1904 تنها تيم شرکت کننده از ايلات متعهده امريکا بود ،‌ آلمان در ابتدا ابراز علاقه مندي کرد ولي بعد از آنکه متوجه شد تيم امريکا فراتر از قوانين اروپايي و انگليس – اسکاتلندي مهارت هاي خود را بالا برده از شرکت در مسابقات اجتناب ورزيد. سال هاي بعد ،‌ انگليس در بازي هاي اروپا و المپيک شرکت کرد و پيروزي را در سال 1908 در لندن ،‌ 1912 در استکهلم و 1920 در ANTWERP بدست آورد . 

سال 1911 ،‌ تشکيلات پيشرفته اي براي بازي ها ساخته شد درست زماني که فدراسيون جهاني شنا FINA) ) اجراي قوانين انگليسي – اسکاتلندي را براي تمام اعضاي خود به صورت الزامي در آورد . 

البته تا سال 1920 که هفتمين بازي هاي المپيک در ANTWERP برگزار مي شد توجه زيادي به اين قوانين نشد تا اينکه 12 تيم در اين مسابقات شرکت کردند و از آنجا بود که اين ورزش به صورت جهاني و همه گير درآمد . حتي بعد از آن آلمان ، استراليا و مجارستان مجاز نبودند تا پايان ندادن به درگيري هاي خود در جنگ جهاني اول در مسابقات شرکت کنند . 

از آغاز سال 1928 اول آلمان و بعد مجارستان به صورت يک حکمران براي تسلط بر واترپلوي کل جهان درآمدند و اين تسلط تا سال 1980 به طول انجاميد . 

پيشرفت و توسعه توپ واترپلو مدرن 

از المپيک 1912 توپ واترپلو يک توپ چرمي فوتبال بود که آب را به خود جذب مي کرد و بسيار سنگين و لغزنده مي شد و زماني که پرتاب مي شد در طرفين ثبات نداشت . 

در المپيک 1936 برلين آقاي جيمز – اسميت که يک امريکايي بود توپ واترپلويي از کتان به هم پيچيده شده ساخت ( که بعدها براي بالاتر بردن کارايي با نايلون ساخته شد )‌ و يک پوشش چرمي فابريک داشت که به رنگ قرمز بود اما در سال 1948 رنگ زرد براي توپ واترپلو انتخاب شد به دليل آنکه قابليت ديد بالاتري نسبت به ديگر رنگ ها دارد . 

بنابراين اين توپ طول عمر بيشتر و قابليت جابه جايي بهتري داشت که با جابه جايي سريعتر و امتياز آوردن هاي بيشتري همراه بود

تا المپيک سال 1956 به صورت رسمي از آن استفاده نشد . 

اثرات مفيد بدني 

واترپلو ورزشي آبي و تيمي است. بنابراين از يك طرف باعث بروز آثار ورزش شنا مي شود و از طرف ديگر اثر مفيد ورزش هاي توپي را به همراه دارد. بازيكنان اين رشته بايد از قدرت و سرعت بالايي برخوردار باشند. در اين ورزش تمام اعضاي بدن مانند يك زنجير عمل مي كنند. يعني ورزشكار بايد از تمام عضلات خود كمك بگيريد تا بتواند نيروي لازم را به توپ وارد كند. اعضاي مختلف بدن مثل دست ها،‌ لگن و پاها بايد بتوانند حركات چرخشي خاصي را انجام دهند. بنابراين علاوه بر قدرت، انعطاف پذيري نيز در اين ورزش لازم و ضروري است. بعضي از حركات باعث مي شوند سرعت توپ افزايش يابد مثل چرخش مناسب در ناحيه كمر و شانه و همچنين قدرت به عقب بردن بازوها و آرنج و توانايي خم كردن مچ دست. 

به دست آوردن مهارت در اين زمينه ها نياز به تمرين فراوان دارد. بازيكنان علاوه بر قدرت و انعطاف پذيري بايد از تمركز كافي و قدرت طراحي نقشه براي تمركز بر حريف هم برخوردار باشند. بنابراين به طور خلاصه مي توان گفت كه ورزش واترپلو داراي اثرهاي مفيد زير است:

  • افزايش قدرت بدني به خصوص در ناحيه عضلات ران، بازوها و مچ دست

  • افزايش انعطاف پذيري

  • افزايش سرعت عكس العمل در پاسخ به محرك ها

  • افزايش قدرت تمركز، هماهنگي و طراحي نقشه

  • سرعت و قدرت و اراده و استقامت را تقویت می کند

  • هوشیاری و آگاهی و تمرکز حواس و چابکی و مقاومت و تسلط بر اعصاب.

اولین لیگ جهانی 

اولین لیگ جهانی واترپولو در سال 2002 رسما" آغاز شد. در آن زمان تنها هشت تیم در لیگ در دو گروه حضور داشتند. 

چهر تیم برتر آن لیگ را روسیه، اسپانیا، مجارستان و یونان تشکیل می دادند. جایزه تیم اول در سال 2002 نیز همان یکصد هزار دلاربود.

 

آسيب هاي ورزش واترپلو 

برخي از اسيب هاي واترپلو ناشي از انجام اين ورزش در آب است مثل حساسيت و قرمزي چشم، آفتاب سوختگي و عفونت هاي پوستي. اما از آسيب هاي شايع و مخصوص به اين ورزش مي توان به موارد زير اشاره كرد: 

كشيدگي تاندون هاي شانه: اين آسيب بسيار شايع است زيرا ورزشكاران براي افزايش قدرت و سرعت پرتاپ توپ به عضلات و تاندون هاي اين ناحيه فشار زيادي وارد مي كنند و باعث كشيدگي و گاهي پارگي تاندون هاي اين ناحيه مي شوند. 

آسيب به انگشتان: سرعت سريع توپ و برخورد آن با انگشتان دست ورزشكاران باعث ضرب ديدگي، كبودي و حتي بروز زخم و شكستگي در اين نواحي مي شود. 

آسيب ناحيه صورت: واترپلو ورزش پر برخوردي است و ورزشكاران به سهو يا به عمد ضرباتي را به بازيكن حريف وارد مي كنند. در نتيجه كبودي زير چشم و پارگي لب از جمله آسيب هاي شايع است. 

عواملي كه سبب بروز آسيب بيشتر مي شوند:

  • نداشتن بنيه و انعطاف پذيري لازم براي اين ورزش

  • بي تجربگي و مهارت ناكافي در اجراي تكنيك ها

  • استفاده نكردن از وسايل ايمني مثل كلاه ايمني و وسايل حفاظتي از گوش و دهان

 

پيشگيري از آسيب ها 

رعايت چند نكته از بروز آسيب بدني جلوگيري مي كند:

  • منظم ورزش كنيد تا بدن شما براي اين ورزش قدرت و انعطاف پذيري كافي را به دست آورد

  • علاوه بر تمرينات واترپلو، از ساير تمرين ها بدن سازي به منظور ارتقاي سطح قدرت و انعطاف پذيري بدن استفاده كنيد

  • حتما" در حين و بعد از ورزش آب فراوان بنوشيد

  • قبل از ورزش بدن خود را گرم كنيد

  • بعد از خروج از آب، تمرينات كشش را فراموش نكنيد

  • از وسايل ايمني و عينك شنا استفاده كنيد

  • اگر احساس كرديد آسيب ديده ايد، بلافاصله ورزش را متوقف كنيد و در صورت لزوم از كمپرس يخ و بالا نگه داشتن اندام آسيب ديده استفاده كرده و به پزشك مراجعه كنيد و تا بهبود كامل ورزش نكنيد

مهارت هاي اوليه واترپلو 

براي انجام ورزش واترپلو ورزشكار بايد در بعضي كارها مهارت داشته باشد. اولين فاكتور لازم براي شروع اين ورزش، مهارت در شنا است. در اين ورزش، بازيكنان بايد بتوانند طول 30 متري استخر را بارها و بارها شنا كنند. نوع شنا كردن بازيكنان واترپلو با شناي كلاسيك متفاوت است. در اين روش بازيكنان از يك استيل آزاد استفاده مي كنند به طوري كه هنگام شنا كردن هميشه سر آنها از آب بيرون خواهد بود تا بتوانند بر بازي مسلط باشند. مهارت دومي كه بازيكنان بايد به دست آورند، شيوه كنترل توپ با يك دست است. همچنين اين ورزشكاران بايد بتوانند توپ را با هر دو دست خود كنترل كنند. 

مهارت ديگري كه ورزشكاران اين رشته بايد داشته باشند، نوعي پا دوچرخه است كه در آن حركات پا به صورت دايره وار انجام مي شود. در اين حركت كه ورزشكاران از آن براي نگه داشتن خود روي سطح آب استفاده مي كنند، انرژي بسيار كم مصرف مي شود. ورزشكاران ورزش واترپلو بايد از تمركز و سرعت عمل بالايي برخوردار باشند تا بتوانند بر تيم حريف غلبه كنند. 

یکی از جالبترین بازیهایی است که توسط دو تیم در داخل آب انجام می گیرد . بازیکنان علاوه بر داشتن مهارت کافی در شنا کردن باید مهارت بازی با توپ واترپلو را در آب نیز داشته باشند.

کیفیت بازی به این صورت است که دو تیم سعی می کنند با کمک یاران هم توپ ا در داخل دروازه حریف (که در داخل آب قرار گرفته است ) جای دهند . هر تیم شامل 7 بازیکن اصلی است که یکی دروازه بان تیم خواهد بود که از کلاه مخصوص استفاده می کند و سایر بازیکنان با کلاههای ابی یا سفید که بر روی آن شماره بازیکن ذکر گردیده است مشخص می شوند. ضمنا هر تیم دارای حداکثر6بازیکن ذخیره است که ممی توان از این 6 بازیکن به عنوان جانشین بازیکنان اصلی استفاده کرد.  

 

قوانين ورزش واترپلو 

در سال ۱۹۰۰میلادی این ورزش به طور رسمی وارد المپیک شد. 

تعداد بازیکن ۱۲ نفر که ۷ نفر در داخل زمین و ۵ بازیکن ذخیره است . بازيكنان اصلي داراي يك دروازه بان و شش بازيكن زمين هستند. اين شش بازيكن مي توانند هم در نقش حمله و هم در نقش دفاعي ظاهر شوند و جاي مخصوص به خود ندارند. يكي از قوانين مهم واترپلو اين است كه بازيكنان زمين اجازه ندارند توپ را با دو دست بگيرند و بايد آن را فقط با يك دست كنترل كنند. در فاصله دو متري از دروازه بان هاي هر تيم نشانه هايي به نام خط دو متري وجود دارد. بازيكنان تيم مقابل اگر توپ نداشته باشند نبايد وارد اين محوطه شوند. 

مدت زمان بازي براي آقايان در جهار ست هفت دقيقه اي و براي خانم ها چهار ست چهار تا شش دقيقه اي است. 

اندازه زمین ( بیـن المللی ) – طول ۳۰ متر و عرض ۲۰ متر و عمق آب ۲ متر ( ۴ پا ) و نباید از ۸۰/۱ متر کمتر باشد در مسابقات داخلی سعی بر این است که شرایط فوق رعایت شود و برای بانـوان ۱۷×۲۵ متر می باشد. 

اندازه دروازه : طول آن ۳ متر و ارتفاع ۹۰ سانتی متر و عمق ۳۰ سانتی متر و جنس آن از چوب یا فلـز و یا پلاستیک و رنگ آن سفید می باشد. 

محیط توپ : بین ۶۷ تا ۷۱ سانتی متر و جنس رویه آن از چرم یا پلاستیک باشد . 

وزن توپ : ۴۰۰ تا ۴۵۰ گرم و رنگ زرد می باشد . 

شروع بازی : توسط حلقه ای توپ در وسط آب قرار می گیرد و یا توسط داور انداخته می شود. 

تعداد تعویض : آزاد 

فاصله نقطه پنالتی تا دروازه ۴ متر می باشد . 

بلند کردن ۲ پرچم متوسط داور یعنی گل قبول است . 

تعداد استراحت بعد از هر دوره به مدت ۲ دقیقه و در هر دوره دو استراحت ۱ دقیقه ای . 

یک تیم می تواند ۳۵ ثانیه توپ را می تواند در اختیار داشته باشد. 

از پشت ۷ متر می توان خطا را یک ضرب گل کرد. 

چهار خط با رنگ های خط قرمز ، خط زرد ، خط سبز ، خط سفید وجود دارد. 

خط قـرمز : ۲ متر بازیکن تیم مقابل اگر توپ داشته باشند نباید وارد این محوطه شود. 

خط زرد : ۴ متر پنالتی – خطایی که داور تشخیص به پنالتی می دهد . 

خط سفید : خط دروازه و خط نیمه 

خط سبز : ۷ متر – آزاد بازیکنان در این منطقه آزاد می باشنـد. 

کرنر : از منطقه ۲ متر و محل درست وبا خروج بازیکنان تیم حمله از این منطقه می باشد و در غیر این صورت تکرار می شود. 

وقت اضافی : ۲ زمان ۵ دقیقه ای 

اگر یک بازیکن ۳ بار اخراج شود اسیکالیفه با جایگزین – اگر بازیکن مرتکب خشونت شود. اکسکلود بدون جایگزین خواهد بود . 

اخراج بازیکن ۲۰ ثانیه و پشت خط دروازه خودی قرار می گیرد . 

زمان بازی – ۴ دروه ( پریود) ۷ دقیقه ای مفید و فعال برای آقایان و خانم ها در چهار ست ۴ تا ۶ دقیقه ای .

 

خطاها:

  • زدن توپ با مشت بسته

  • تکیه کردن و یا گرفتن چوب های دروازه

  • فرو بردن توپ زیر آب در موقع حمله طرف مقابل

  • پاشیدن آب به صورت حریف

  • مانع بازی حریف شدن

  • شنا کردن روی شانه ها و پشت حریف

  • گرفتن توپ در یک لحظه با هر دو دست

  • اتلاف وقت

  • انداختن تنه روی حریف و فشار آوردن .

تعویض بازیکنان در زمان استراحت بین دوره های بازی و استراحت و وقت های اضافی – بعد از به ثمر رسیدن یک گل – در زمان تایم اوت .

 

رشته واتر پلو همان طور که میدانید در دو تیم هفت نفره متشکل از :

  • دروازه بان

  • سانتر

  • دفاع سانتر

  • دو بازیکن گوش در داخل(گوش داخلی)

  • دو بازیکن گوش در بیرون(گوش بیرونی)

این بازی در استخری با طول20تا30متروعرضی با ابعاد10تا20مترودر عمقی بین180تا2مترتوست بازیکنان فوق انجام می گیرد. 

توپ واترپلو باید حد اقل400 گرم و حداقل450 گرم میباشدجنس ان باید ضداب باشد و دارای محیطی برابر 68 تا71 سانتیمترو فشار هوایی معادل 90 تا 97 کیلوپاسکال باشد. 

هییت داوران این بازی شامل دو داور در کناره های استخر ودو داور دروازه وقت نگهدار می باشد. 

خطا های معمول در این بازی شامل حمل توپ با دو دست زیر اب بردن توپ ممانعت از پرتاب توپ وحمل ان گرفتن پا ومایو وپاشیدن اب به صورت حریف میباشد که برای هرکدام مجازاتی تعیین شده است اما همچنان بنا به دلایل بالا از گفتن انها ماضورم.

 

گروه های سنی شرکت کننده در مسابقات برای پسران و دختران به شرح زیر میبا شد:

  • 15سال و کوچکتر

  • 16و17سال18

  • و19و20سال

    + نوشته شده در  شنبه نوزدهم فروردین 1391ساعت 13:58  توسط   | 

    شنای پهلو


    همان طوری كه از نامش پیداست شناگر در حالی كه به پهلو بر روی آب شناور است شنا می نماید در این شنا خستگی كمی به شناگر دست می دهد و به همین علت است كه ناجیان غریق برای حمل غریق هایی كه مسافت آنها با خشكی زیاداست از این نوع شنا استفاده می نمایند و این شنا همیشه  جزء مورد امتحان ناجیان غریق می باشد حدود 80 سال قبل  این شنا دارای مسابقاتی بود ولی از آن به بعد  از مسابقات رسمی حذف گردید این شنا یكی از آسانترین شناها بوده و شناگران به راحتی می توانند بدین طریق شنا نمایند .

    موقعیت بدن

    بدن  به حالت پهلو خوابیده و بر روی آب شناور می باشد سر طوری از پهلو در آب خوابیده است كه دهان از خارج از آب نگه می دارد و در تمام مدت شنا دهان از آب خارج خواهد بود و به مانند دیگر شناها بدن باید حالت افقی خویش را بر روی آب حفظ نماید .

    حركت پاها

    پاها  در این شنا به حالت قیچی ضربه میزند  در ابتدا یكی از پاها به عقب رفته  در حالیكه پای دیگر به جلو برده می شود ودر عین حال بدن از پهلو بر روی آب دراز كش  می باشد .

    سپس پاها با یكدیگر نزدیك شوند قبل از توضیح مرحله به مرحله حركت پاها و دست ها بایستی اشاره كنیم كه قبل از اینكه این شنا  را در آب  انجام دهید بهتر است در خشكی مطابق شكل زیر اقدام به تمرین نمائید . سپس در آب با استفاده از گرفتن لبه ی استخر مطابق شكل زیر حركت پا را تمرین كرده و بالاخره شنای كامل را در آب انجام دهید .

    1- به پهلو به حالت كاملا كشیده دراز می كشیم دستی كه زیر بدن است  نیز كاملا" كشیده و در زیر سر طوری قرار دارد كه كف آن به طرف زمین است .

     



    2- پاشنه ها را به طرف  باسن جمع می كنیم و دستی كه كنار بدن بود را به طرف سینه بالا می بریم و دست بالای سر را به طرف سینه جمع می نمائیم .

     

     



    3-  در حالی كه هنوز دستی كه به موازات بدن بود در حال بالا آمدن بدن است پاها از یكدیگر جدا می شوند و دستی كه كشیده در بالای سر قرارداشت  به پایین آمده و از دست دیگر عبور می كند .

     

     



    4- پاها به صورت قیچی به طرف هم جمع می شوند  دست بالاتر شروع به كشش آب  به طرف پایین و  به موازات بدن مینماید  ودست پایینی به صورت كشیده به طرف بالا حركت می نماید .

     

     



    شناگر برای مدت كوتاهی بایستی به همین وضع سر بخورد حركت پا در این شنا همانطور كه اشاره شد حركت قیچی نامیده می شود .

    تمرین های آموزش شنای پهلو

    1- به پهلو به حالت كاملا  كشیده دراز  می كشیم برای تعادل بهتر یك دست تا 30 سانتی متر از سطح آب فاصله داشته باشد و با دست دیگر لبه ی استخر را بگیرید .

     

     



    2- سپس در آب با استفاده از گرفتن لبه ی استخر مطابق  شكل زیر حركت پا را تمرین كرده و بالاخره شنای كامل را در آب انجام دهید .

     

     

     

    + نوشته شده در  شنبه نوزدهم فروردین 1391ساعت 13:56  توسط   | 

    درمورد شنا


    ورزش در آب را می توان به ورزشکاران و کسانی که در سطح بالایی از آمادگی جسمانی هستند نیز توصیه کرد. همچنین برای کسانی که در فصل خارج از مسابقه، آمادگی خود را در سطح مطلوب حفظ می کنند و یا اینکه بخواهند تمرینات اختصاصی برای افزایش قدرت و استقامت عضلانی خود بسته به رشته ورزشی که به آن می پردازند انجام دهند.

    شنا را می توان به کسانی توصیه کرد که پس از بهبودی نسبی از آسیب های فیزیکی ممکن است تا مدتها از انجام دیگر تمرینات محروم شده چرا که از این طریق می توانند دوره درمان را سریع تر پیش برده و بهبودی حاصل نمایند.

    زنان باردار از جمله افرادی هستند که همواره در جستجوی ورزشی ملایم و مطلوب برای گذران این دوران می باشند. هر چند که بسیاری از نرمشها و ورزشهای سبک ویژه این دوران از سوی متخصصین معرفی شده است، اما آنچه به این افراد در سراسر دنیا توصیه می شود، ورزش در آب و انجام حرکات ملایم در آن می باشد. ورزش در آب علاوه بر آن که شادی و نشاط بودن در آب را با خود دارد، سستی و کسلی ناشی از وزن زیاد در این دوران را به در کرده، می تواند سبب بهبود وضعیت جسمانی در این قبیل افراد شود یک آمادگی جسمانی خوب، مادر را در تحمل وزن رو به رشد جنین یاری داده، می تواند با تقویت عضلات کمر و شکم، یک زایمان خوب و سالم را به ارمغان آورد. همچنین در دوران پس از زایمان، در برگشت عضلات به وضع اولیه قبل از زایمان بسیار موثر خواهد بود.

    شنا برای کسانی که اضافه وزن دارند، ورزش فوق العاده مفیدی است چرا که این ورزش به دلیل هوازی بودن در سوختن کالریهای اضافی که می تواند منجر به اضافه وزن شود تأثیر مطلوبی دارد. این ورزش می تواند تأثیری عمده در کم کردن استرسها داشته باشد. خاصیت ماساژ دهندگی آب آرامش خاطر و تمدد اعصاب را به انسان برمی گرداند. این ورزش به همه کسانی که علاقه مند به بهبود وضعیت روحی و جسمی خود هستند، صرفنظر از سن، سابقه آمادگی جسمانی و یا بیماری که دارند توصیه می شود. آنچه در این مورد به افرادی که به نوعی مشکل پزشکی عمده ای دارند، توصیه می شود مشورت با پزشک و رعایت برخی توصیه ها پیرامون عدم انجام حرکات خطرناک در مورد هر بیماری است.
    این ورزش بیشتر قسمت بالاتنه را درگیر فعالیت می کند. ماهیچه های کوچک بازوها در اثر ورزش شنا نسبت به ماهیچه های بزرگتر پا بیشتر به حرکت گرفته می شوند.
    تقویت عضلات و بهبود ظرفیت تنفسی، همچنین بالارفتن قدرت خون رسانی قلب از دیگر فوایدی است که می توان برای ورزش شنا ذکر کرد.


    ورزش شنا یکی از محبوب ترین ورزشها در بین اقشار مختلف مردم است. فردی که شنا می کند، نه تنها از این طریق احساس راحتی و نشاط می کند بلکه در اثر شنا کردن قابلیتهای جسمانی خود را از قبیل استقامت دستگاه گردش خون و تنفس، قدرت، سرعت و انعطاف پذیری مفاصل شانه و مچ پا افزایش می دهد. ورزش شنا ورزشی است که از سن نوزادی تا سن کهنسالی میتوان آنرا انجام داد و به طور کلی ورزشی است که هیجان و اضطراب را کاهش داده، عضلات را قوی و محکم کرده و بدن را نرم و انعطاف پذیر می سازد و باعث می شود که فرد انرژیی بیشتری برای انجام کارهای روزانه خود کسب کند.
    تغییرات فیزیولوژیکی که در اثر تمرینات استقامتی شنا در بدن بوجود می آید.
    تمرینات استقامتی به معنی شنای مداوم در مسافتهای طولانی مثل شنای 400 متر، 600 متر،800 متر،1400 متر و یا حتی مسافتهای بیشتر می باشد. یکی از امتیازهای این نوع تمرین این است که احتیاج بدن را به دستگاه انتقال اکسیژن افزایش می دهد و در نتیجه سبب تغییرات زیر در بدن می شود.

    افزایش بازده قلب، کاهش ضربان قلب، افزایش کیفیت خون از نظر حمل مقدار بیشتری اکسیژن ذخیره شده مقدار بیشتری گلیکوژن در جگر و ماهیچه ها و افزایش تعداد میتوکندریها در تارهای ماهیچه ای.
    ماهیچه هایی که در شنا بکار گرفته می شوند.
    در زیر اسامی بعضی از ماهیچه های اصلی که در مرحله جلو بردن یک شناگر در حرکتهای شنا از آنها استفاده می شود ذکر شده است:

    1. ماهیچه های پائین برنده دست: ماهیچه پشتی بزرگ، ماهیچه سینه ای بزرگ ماهیچه گرد بزرگ و سرطویل، ماهیچه سه سربازویی. این ماهیچه ها باعث تقویت کشش دست در داخل آب می شوند.

    2. ماهیچه های گرداننده داخلی دست: ماهیچه سینه ای بزرگ، ماهیچه پهن پشتی، ماهیچه گرد بزرگ و ماهیچه تحت کتفی این ماهیچه ها قسمت بالایی دست را به طرف داخل میچرخانند. قوی شدن این ماهیچه ها از نظر نگه داشتن آرنج در بالا که در مرحله اول کشش دست در هر چهار شنا مفید است، ضرورت دارد.
    تمرینات سرعتی شنا و تغییرات فیزیولوژیکی حاصل از آن:
    تمرینهایی با حداکثر سرعت و فعالیت در مسافتهای کوتاه را تمرینهای سرعتی گویند برای مثال 10 بار و هر بار 25 متر و یا 50 متر شنا با حداکثر سرعت.

    این نوع تمرینها سبب افزایش قدرت انقباض ماهیچه( به جهت افزایش هماهنگی میان دستگاه عصبی یا ماهیچه ای) و همچنین افزایش قدرت و مقدارATP-PC ( آدنوزین تری فسفات و فسفات کرآتین) در ماهیچه می شود که خود سبب می شود که قدرت شناگر برای انجام تمرینهای سرعتی افزایش یاب
    + نوشته شده در  شنبه نوزدهم فروردین 1391ساعت 13:53  توسط   | 

    درمورد شنا


    ورزش در آب را می توان به ورزشکاران و کسانی که در سطح بالایی از آمادگی جسمانی هستند نیز توصیه کرد. همچنین برای کسانی که در فصل خارج از مسابقه، آمادگی خود را در سطح مطلوب حفظ می کنند و یا اینکه بخواهند تمرینات اختصاصی برای افزایش قدرت و استقامت عضلانی خود بسته به رشته ورزشی که به آن می پردازند انجام دهند.

    شنا را می توان به کسانی توصیه کرد که پس از بهبودی نسبی از آسیب های فیزیکی ممکن است تا مدتها از انجام دیگر تمرینات محروم شده چرا که از این طریق می توانند دوره درمان را سریع تر پیش برده و بهبودی حاصل نمایند.

    زنان باردار از جمله افرادی هستند که همواره در جستجوی ورزشی ملایم و مطلوب برای گذران این دوران می باشند. هر چند که بسیاری از نرمشها و ورزشهای سبک ویژه این دوران از سوی متخصصین معرفی شده است، اما آنچه به این افراد در سراسر دنیا توصیه می شود، ورزش در آب و انجام حرکات ملایم در آن می باشد. ورزش در آب علاوه بر آن که شادی و نشاط بودن در آب را با خود دارد، سستی و کسلی ناشی از وزن زیاد در این دوران را به در کرده، می تواند سبب بهبود وضعیت جسمانی در این قبیل افراد شود یک آمادگی جسمانی خوب، مادر را در تحمل وزن رو به رشد جنین یاری داده، می تواند با تقویت عضلات کمر و شکم، یک زایمان خوب و سالم را به ارمغان آورد. همچنین در دوران پس از زایمان، در برگشت عضلات به وضع اولیه قبل از زایمان بسیار موثر خواهد بود.

    شنا برای کسانی که اضافه وزن دارند، ورزش فوق العاده مفیدی است چرا که این ورزش به دلیل هوازی بودن در سوختن کالریهای اضافی که می تواند منجر به اضافه وزن شود تأثیر مطلوبی دارد. این ورزش می تواند تأثیری عمده در کم کردن استرسها داشته باشد. خاصیت ماساژ دهندگی آب آرامش خاطر و تمدد اعصاب را به انسان برمی گرداند. این ورزش به همه کسانی که علاقه مند به بهبود وضعیت روحی و جسمی خود هستند، صرفنظر از سن، سابقه آمادگی جسمانی و یا بیماری که دارند توصیه می شود. آنچه در این مورد به افرادی که به نوعی مشکل پزشکی عمده ای دارند، توصیه می شود مشورت با پزشک و رعایت برخی توصیه ها پیرامون عدم انجام حرکات خطرناک در مورد هر بیماری است.
    این ورزش بیشتر قسمت بالاتنه را درگیر فعالیت می کند. ماهیچه های کوچک بازوها در اثر ورزش شنا نسبت به ماهیچه های بزرگتر پا بیشتر به حرکت گرفته می شوند.
    تقویت عضلات و بهبود ظرفیت تنفسی، همچنین بالارفتن قدرت خون رسانی قلب از دیگر فوایدی است که می توان برای ورزش شنا ذکر کرد.


    ورزش شنا یکی از محبوب ترین ورزشها در بین اقشار مختلف مردم است. فردی که شنا می کند، نه تنها از این طریق احساس راحتی و نشاط می کند بلکه در اثر شنا کردن قابلیتهای جسمانی خود را از قبیل استقامت دستگاه گردش خون و تنفس، قدرت، سرعت و انعطاف پذیری مفاصل شانه و مچ پا افزایش می دهد. ورزش شنا ورزشی است که از سن نوزادی تا سن کهنسالی میتوان آنرا انجام داد و به طور کلی ورزشی است که هیجان و اضطراب را کاهش داده، عضلات را قوی و محکم کرده و بدن را نرم و انعطاف پذیر می سازد و باعث می شود که فرد انرژیی بیشتری برای انجام کارهای روزانه خود کسب کند.
    تغییرات فیزیولوژیکی که در اثر تمرینات استقامتی شنا در بدن بوجود می آید.
    تمرینات استقامتی به معنی شنای مداوم در مسافتهای طولانی مثل شنای 400 متر، 600 متر،800 متر،1400 متر و یا حتی مسافتهای بیشتر می باشد. یکی از امتیازهای این نوع تمرین این است که احتیاج بدن را به دستگاه انتقال اکسیژن افزایش می دهد و در نتیجه سبب تغییرات زیر در بدن می شود.

    افزایش بازده قلب، کاهش ضربان قلب، افزایش کیفیت خون از نظر حمل مقدار بیشتری اکسیژن ذخیره شده مقدار بیشتری گلیکوژن در جگر و ماهیچه ها و افزایش تعداد میتوکندریها در تارهای ماهیچه ای.
    ماهیچه هایی که در شنا بکار گرفته می شوند.
    در زیر اسامی بعضی از ماهیچه های اصلی که در مرحله جلو بردن یک شناگر در حرکتهای شنا از آنها استفاده می شود ذکر شده است:

    1. ماهیچه های پائین برنده دست: ماهیچه پشتی بزرگ، ماهیچه سینه ای بزرگ ماهیچه گرد بزرگ و سرطویل، ماهیچه سه سربازویی. این ماهیچه ها باعث تقویت کشش دست در داخل آب می شوند.

    2. ماهیچه های گرداننده داخلی دست: ماهیچه سینه ای بزرگ، ماهیچه پهن پشتی، ماهیچه گرد بزرگ و ماهیچه تحت کتفی این ماهیچه ها قسمت بالایی دست را به طرف داخل میچرخانند. قوی شدن این ماهیچه ها از نظر نگه داشتن آرنج در بالا که در مرحله اول کشش دست در هر چهار شنا مفید است، ضرورت دارد.
    تمرینات سرعتی شنا و تغییرات فیزیولوژیکی حاصل از آن:
    تمرینهایی با حداکثر سرعت و فعالیت در مسافتهای کوتاه را تمرینهای سرعتی گویند برای مثال 10 بار و هر بار 25 متر و یا 50 متر شنا با حداکثر سرعت.

    این نوع تمرینها سبب افزایش قدرت انقباض ماهیچه( به جهت افزایش هماهنگی میان دستگاه عصبی یا ماهیچه ای) و همچنین افزایش قدرت و مقدارATP-PC ( آدنوزین تری فسفات و فسفات کرآتین) در ماهیچه می شود که خود سبب می شود که قدرت شناگر برای انجام تمرینهای سرعتی افزایش یاب
    + نوشته شده در  شنبه نوزدهم فروردین 1391ساعت 13:53  توسط   | 

    فواید سونا ونحوی استفاده کردن


     آیا می دانید که خاستگاه و زادگاه سونا کشور فنلاند است؟ قدمت سونا در این کشور به 1000 سال پیش باز می گردد. سونا در کشور فنلاند یک آیین کهن و مقدس محسوب می شود که در این خصوص به چند مورد از ویژگیهای این آیین در نزد مردم فنلاند توجه کنید:
    • حـتــی جلسات کاری نیز ممکن است در فنلاند در سونا برگزار شود.
    • شـمـار سـونــاها در کشور فنلاند از تعداد خودروهای این کـشــور بیشتراست به نحوی که به ازای هر 4 فنلاندی یک سونا وجود دارد.
    • در نزد مردم فنلاند سونا به قداست کلیسا بوده و درطی اقـامتشان در سونا طوری رفتار می کنند که گویی در کلیسا حضور دارند!
    •  در فصل زمستان فنـلانـدی هـا عــادت دارند پس از سونا گرفتن در دریاچه و یا برکه بسیار سـرد و یــــخ زده آب تنی کنند و یا روی برف غلت بزنند.

    انواع سونا:

    1. سونای خشک: میـزان رطـوبـت در ایـن ســونا 5 تا 10 درصد و درجه حرارت 90 تا 100 درجه سانتی گراد می باشد.
    2. سونای مرطوب: میـزان رطوبت در این سونا 15 تا 30 درصد و درجه حرارت 75 تا 85 درجه سانتی گراد می باشد.
    3. سونای بخار: مـیـزان رطـوبـت در ایــن ســونا 40 تا 65 درصد  و درجه حرارت 45 تا 65 درجه سانتی گراد می باشد.
    4. حمام بخار: مـیــزان رطوبت در این سونا 100 در صد و درجه حرارت 40 تا 45 درجه سانتی گراد می باشد.
    5. سونای مادون قرمز: در این مدل سونا بر خلاف دیگر سوناها از حرارت دهنده مادون قرمز استفاده می شود.(در سوناهـای سنـتی از کوره های با منبع انرژی گاز، الکتریسیته و یا چوب استفاده می شود) در سونای مادون قرمز و یا اینفرارد فضــای اتـاق گـرم نمی شود بلکه بدن افراد داخـل سـونا مستقیما تـوسط پرتوهای مادون قرمز گرم خواهد شد.
    6. سونای گیاهان معطر: نوعی از سونای بخار است که در آن اسانس گیاهان معطری همچون اوکالیپتوس، نعناع، دارچین، لیمو ، کاج و... بروی سنگهای هیتر سونا پاشیده می شود تا عطر آنها در فضا پخش شود. فراموش نکنید که رایحه اینگونه گیاهان بسیار نشاط آور و شفا بخش است.


    چگونه از سونا استفاده کنیم:

    1. پیش از ورود به اتاق سونا جواهر آلات، ساعت، عینک و لنزهای طبی خود را از خود جدا کنید.
    2.  قبل از آنکه وارد سونا شوید، دوش بگیرید و خود را با صابون بشویید.
    3. به محض ورود به سونا برای آنکه بدنتان به گرما عادت کند ابتدا روی زمین و یا نیمکت پایین بنشینید وسپس به نیمکت فوقانی سونا بروید، در این میان می توانید زیر خود یک حوله کوچک نیز بیندازید.
    4. چند دقیقه به همین صورت در سونا بنشینید  تا گرما به بدن شما نفوذ کرده و روزنه های پوست شما باز شود.
    5. از سونا خارج گشته و مجددا دوش بگیرید و خود را با صابون بشویید.
    6.  اکنون به داخل حوضچه آب سرد بروید البته تمام بدن خود را همزمان داخل آن کنید تا  خون در سرتاسر بدنتان بطور یکنواخت تغییر دما دهد.
    7.  سپس به مدت 10 دقیقه استراحت کنید.
    8. شما مجاز هستید این چرخه را (گرم شدن، سرد شدن و استراحت) را در هر جلسه 3 تا 4 بار تکرار کنید.
    9. درپایان نیز پیش از آنکه لباسهای خود را به تن کنید، صبر کنید تا حرارت بدن و ضربان قلبتان کاملا به حالت طبیعی خود باز گردد و آنگاه اقدام به پوشیدن لباسهای خود کنید.
    10. درون سونا می توانید حرکات کششی ملایم و کوتاهی نیز انجام دهید.

    نکته:

    • حتی در سونای خشک نیز باید رطوبت در فضای سونا وجود داشته باشد، در غیر این صورت به ریه ها، پوست و چشمهای شما آسیب وارد می شود.
    •  در سونا با ریختن آب بروی سنگهای هیتر می تواند میزان رطوبت اتاقک سونا را تنظیم کنید،همچنین با این کار یک افزایش حرارت موقتی را ایجاد خواهید کرد.
    • در سونا نیمکتهای ردیف اول گرمای کمتری نسبت به نیمکتهای فوقانی دارند چراکه گرما به سمت بالا حرکت می کند.
    • در هر بار بیش از 15 لغایت 20 دقیقه در سونا باقی نمانید.
    •  2 ساعت فاصله زمانی بین غذا خوردن و سونا رفتن ضروری می باشد، فراموش نکنید که هیچگاه با شکم خیلی پر و یا خالی به سونا نروید.
    • در هفته بیش از 2 بار به سونا نروید.
    • سونا سبب کاهش آب و الکترولیتهای بدن می شود. فراموش نکنید که در هر جلسه سونای 20 دقیقه ای بدن یک لیتر آب از دست می دهد، بنابراین پس از سونا آب و یا یک آبمیوه خنک بنوشید تا آب از دست رفته بدنتان جبران شود.
    • افرادی که سابقه فشار خون بالا و یا دچار هرگونه بیماری قلبی عروقی می باشند نباید بلافاصله پس از سونا دوش آب سرد بگیرند و یا داخل حوضچه آب سرد بروند.
    • سونا بطور موقت با دفع مایعات وزن بدن را کاهش می دهد اما وزن بدن پس از مصرف آب و نوشیدنیهای دیگر به سرعت به حالت اولیه خود باز می گردد.

    چه کسانی نباید به سونا بروند؟

    • افرادی که دچار مشکلات قلبی بوده و یا از ناراحتی های ریوی رنج می برند باید پیش از رفتن به سونا با پزشک خود مشورت کنند.
    • مبتلایان به صرع و دیابت مجاز به استفاده از سونا نمی باشند.
    •  کودکان زیر 4 سال از آنجایی که سیستم لنفاوی بدنشان بطور کامل رشد و تکامل نیافته نباید به سونا بروند.

    فواید سونا برای سلامتی:

    1. پس از 10 تا 15 دقیقه ورود به سونا ضربان قلب 30 درصد افزایش یافته و برونده قلب 2 برابر می شود، جریان خون عمقی کاهش یافته و جریان خون سطحی افزایش می یابد، همچنین فشار خون نیز کاهش می یابد. رد این میان حرارت پوست تا 10 درجه و حرارت داخلی بدن تا 3 درجه می توانند افزایش پیدا کنند.
    2. با اتساع عروق خونی و افزایش گردش خون درد را تسکین می دهد.
    3. سونای بخار بهترین درمان برای مشکلات تنفسی از قبیل: برونشیت، لارنژیت، سینوزیت و تنگی نفس می باشد.
    4. بهبود جریان خون و تقویت سیستم قلبی وعروقی.
    5. افزایش انعطاف پذیری مفاصل وعروق خونی بدن.
    6. می تواند با سونا فشار خون بالا را درمان کرد.
    7. تسکین تنش،استرس و خستگی جسمی و روحی.
    8. تمدد اعصاب، شل کردن عضلات و رفع گرفتگی عضلات.
    9. با پاکسازی سطح پوست از سلولهای مرده پوست بدن را لطیف تر، شاداب تر و روشن تر می سازد.
    10. تسکین درد مفاصل در آرتروز و دیگر بیماریهای التهابی
    11. افزایش اکسیژن رسانی به سلولهای بدن.
    12. کاهش و التیام آکنه، اگزما و زخمهای پوستی. (البته زخمهای خشک و بسته)
    13. افزایش سوخت و ساز بدن. (هر جلسه 30 دقیقه ای سونا باعث سوختن300 تا500 کالری می شود، بنابراین سونا سبب خواهد شد تا بدن کالری بیشتری بسوزاند)
    14. تنظیم و کنترل وزن فعلی.
    15. بهبود کیفیت خواب.
    16. تعریق یکی از مکانیسمهایی است که بدن توسط آن سموم و مواد زائد را از  بدن  دفع می کند. تعریق در سونا سبب دفع سموم: سدیم،نیکوتین، کلسترول، فلزات سنگین (کادمیوم، سرب، جیوه، روی ...)، اوره و اسید لاکتیک می شود، در واقع سونا یک شیوه سمزدایی بسیار کارآمد است.
    17.  با القای حالت تب مصنوعی سیستم ایمنی بدن را تقویت کرده و مقاومت بدن را در مقابل هجوم ویروسها و باکتریها افزایش می دهد.
    18. بعد از استفاده از سونا احساس سبکی و آرامش مطلوبی به فرد دست می دهد و می تواند در روند فعالیتهای آتی روزمره بسیار موثر باشد.
    19. در هنگام استفاده از سونا در صورتی که عوارضی نظیر سر درد، سر گیجه، رخوت بیش از حد، تپش قلب غیر عادی رخ دهد باید بلافاصله سونا را ترک کرد. 
    20. ورزش و نرمش سنگین در هنگام سونا اشتباه می باشد.(البته درون سونا می توانید حرکات کششی ملایم و نرم در تایمهای کوتاه انجام دهید)
    + نوشته شده در  شنبه نوزدهم فروردین 1391ساعت 13:52  توسط   |